Kasabian – Velociraptor!

Kasabian op pukkelpop was net zoals het hele festival niet echt wat we ervan verwacht hadden. Immens naar uitgekeken om deze band live te zien maar we weten hoe dat uiteindelijk uitgedraaid is. Het ziet er trouwens niet meteen naar uit dat ze dichtbij zullen spelen (Duitsland komt nog het meest in de buurt) dus moeten we ons tevreden stellen met de nieuwe plaat Velociraptor!

Kasabian maakt geen top albums en Velociraptor! is dat opnieuw niet. Kasabian maakt wel top singles en daar staan er gelukkig wel een paar van op Velociraptor! Uiteindelijk is Kasabian vooral een Live beest. Die voorgaande feiten verklaart meteen waarom ze hier maar na 3 platen overgewaaid zijn van over het kanaal. Gelukkig hebben ze met “Fire” en “Where did all the love go” duidelijk gemaakt dat ze eigenlijk een Oasis zijn die wel met hun tijd meewillen.

Velociraptor is terug een plaat met 2 gezichten. Experimentele rock nummers langs de ene kant en redelijk fletse easy listening nummers langs de andere kant. Jammer eigenlijk van dat laatste want ik vind ze altijd op hun best als ze zich volledig laten gaan. Gooi die electronica, oosterse invloeden, volledige strijkorkesten maar allemaal in de mix en laat al de rest gewoon vallen. Live zullen ze dat sowieso doen dus waarom de plaat daarmee opvullen?

1. Let’s Roll Just like We Used To: Een nummer om snel te vergeten. Gelukkig komt daar Days Are Forgotten al aan.
2. Days Are Forgotten: Hoe meer je dit nummer hoort hoe beter het wordt. En ik vond het al een top nummer bij de eerste luisterbeurt. Duidelijk goeie keuze als single
3. Goodbye Kiss: Beatles-esque nummer dat snel vergeten mag worden. Typisch voorbeeld van wat ik een albumvuller vind.
4. La Fee Verte: Zelfde verhaal als vorig nummer. En Lucy in the Sky referenties zijn altijd sketchy
5. Velociraptor!: Eindelijk de Kasabian die we gewend zijn. Gewoon een fun energetisch nummer dat luidkeels live kan meegezongen worden. Tekstueel gaat het over niets en dat zorgt er meteen voor dat het zeker de fun niet in de weg staat. Heersend nummer.
6. Acid Turkish Bath (Shelter From The Storm): De oosterse invloeden op dit terug trage nummer maken het nummer echt af. Eindelijk gaan ze van de rock highway af en zoeken ze de zoveel gezelligere steegjes op.
7. I Hear Voices: De plaat gaat duidelijk in stijgende lijn. Hier gaan ze bijna op z’n Kraftwerks te werk (pun intended). Onder de indruk.
8. Re-wired: Als ze hier geen volgende single van maken dan zijn het grote idioten. Beste nummer van de plaat.
9. Man of Simple Pleasures: Where did All the love go achtig nummer dat heel eenvoudig opgebouwd is maar volledig door stem en strijkers gedragen wordt.
10. Switchblade Smiles: Dit was het eerste nummer dat ik hoorde van de plaat toen die nog in de maak was en ik vond het een zeer vreemd nummer. Nu het een paar keer gehoord te hebben kan ik mij inbeelden dat dit live zeer goed zal bevallen. Het gaat zelf heel sterk de “Club Foot” toer uit maar dan met meer elektronica. Dansplaat, sjans maar, en zo van die dingen.
11. Neon Noon: Een ideale afsluiter van de plaat. Elektronica en rock gaan hier mooi hand in hand en hopelijk onthouden ze voor de volgende plaat om nu voor eens en voor altijd die weg uit te gaan.

51 minuten duurt deze plaat en dat is redelijk lang in de huidige muziekconjunctuur. Hadden ze nu van de eerste 4 nummers enkel Days are forgotten gehouden dan hadden ze nog een plaat van 36 minuten. Weliswaar 36 sterke minuten met Re-wired als absolute hoogmis.

Kortom geen super album maar zoals altijd wel weer een paar super singles.

Machine Head – Unto the locust

29 november staat al met stip in mijn agenda genoteerd. Machine – fucking – Head komt dan naar Vorst wat zoveel wilt betekenen dat ik daar ook zal zijn. In afwachting is er nu ook het nieuwe album Unto the locust.

De opvolger van the blackening dus… Moeilijke opvolger dus als je op de voorgaander al alle registers van het smaakvolle gitaargeweld hebt bovengehaald. Ze kiezen er gelukkig voor om niet the blackening 2 te willen maken. Rob Flynn had het al beloofd om op deze nieuwe de grenzen van hun comfort zone af te tasten en daar zijn ze redelijk in geslaagd. De lijn die je op de blackening terug vond zie je hier helemaal niet terug keren. De 8 nummers zijn zo verschillend in structuur en feeling dat ze me meer doet herinneren aan through the ashes of empires waar machine head ook al very wide ging.

1. I am Hell (Sonate in C#) – Deze grijpt nog even terug naar the blackening en belooft met zijn epic intro alleen al een klassieker.
2. Be Still And Know – De chorus is een beetje flauw als we de gitaar bekijken maar dat wordt volledig overklast door de stem van Rob Flynn en de overweldigende solo die volgt.
3. Locust – Deze track werd een maand of 2 al vrijgegeven en vond ik toen maar mèh. Mijn mening ga ik niet meteen herzien. Je krijgt een middelmatige machine head te horen van een aantal jaren geleden en dat is jammer als je de progressie ziet die de band doormaakte. Geen zo’n “ten ton hammer” nummers meer op de volgende plaat als het even kan!
4. This is the end – De eerste echte bom die vol agressie en guitar-epicness zit. Een trash klassieker in wording die luidkeels zal meegezongen worden in November. Wat een nummer!
5. Darkness Within – Deze track ligt volledig in de lijn met wat ze met descend the shades of night vanop Through The ashes of Empires deden. Een rustig nummer toch stevig genoeg gebracht zonder cheesy te noemen. Samen met This is the end mijn favoriete track van het album.
6. Pearls before The Swine – Typisch machine head geluid zonder zichzelf te herhalen. De fade-out breakdown op het einde doet bij momenten denken aan het einde van davidian en dat kan nooit slecht zijn me dunkt!
7. Who We Are – Machine Head is ooit ontstaan omdat Rob Flynn vond dat het tijd werd om iets te doen aan de overweldigende punk scene in de bay area. Blijkbaar is die afkeur van toen voorbij want dit nummer gaat naast alle kanten voornamelijk de punk toer uit. Het blijft natuurlijk trash maar de punk kant van het genre is hier nog nooit zo hoorbaar geweest op een machine head plaat. Het vreemde is dat het nummer gewoon klopt en een perfecte afsluiter is van Unto The locust.

Een plaat die met een knaller begint dan even afzwakt om vanaf de 2de helft alleen maar in stijgende lijn te gaan. Aanrader dus!

November can’t wait!