Ivan L. Moody

Ik had daarnet even last van een epiphony. Neen geen dodgy telecom bedrijf maar effectief een moment waar ik opeens iets besefte wat ik blijkbaar al langer had kunnen inzien.

In 2001 kwam Motograter op de proppen met een nummer op de soundtrack van de remake van The texas chain massacre. Ik was meteen weg van de fantastische zang en hun enige plaat heeft dat jaar meermaals op repeat gestaan. Niet veel later viel de band uit elkaar en vooral voor de geweldige zanger Ivan L. Moody a.k.a. Ghost vond ik het een gemis. Die vent heeft zo’n fantastische stem dat het zeer jammer zou geweest zijn moest hij niet ergens anders aan de bak geraken.

Ik hoorde er echter lang niets meer van tot op het moment dat ik iets te horen kreeg van Ghost Machine. De naam deed me al vermoeden maar toen ik de zang hoorde deed het me meteen denken aan Ivan Moody. Het bleek hier inderdaad om een nieuw project te gaan van hem. Weliswaar zonder groot succes en een serieus stuk rustiger dan Motograter. Brutale screams en zware gitaren waren bijna volledig verdwenen wat de stem van Moody eigenlijk nog meer deed uitkomen.

Nu sinds een aantal jaren terug luister ik nogal vaak naar de band Five Finger Death Punch. Typisch Amerikaanse metal die het een beetje richting de latere Disturbed is gaan zoeken. Ik vond dat ze daar ook een zeer goeie zanger hadden maar na een aantal jaar hun te volgen had ik het nog steeds niet door dat die zanger weer niemand minder was dan Ivan – Ghost – Moody. De epiphony was een feit.

Zo zie je maar dat een zanger een band toch serieus kan omhoog tillen.

Rommelkot

Sommige van jullie weten het al maar naast mijn ene band heb ik er nu nog (tijdelijk) een andere bij.

Het is zeker niet dat ik tijd te veel had maar bon we spelen veel te graag muziek en dat doet een mens zich zoiets aan. Stoïcijns ben ik te werk gegaan om de nummers zo snel mogelijk te leren. Dat laatste was trouwens nodig want vanavond is het voor de eerste keer van optreden geblazen.

Ik had het liever in een rokerig café gezien waar de helft al strontzat is en dus mijn mogelijke nog kleine foutjes niet zou horen. Helaas het zal zonder foutjes moeten zijn want we spelen live op de radio en zo. Ik kan mij nog enigzins troosten dat het live op de radio is op het onchristelijke uur van 23:00 en dat het op radio urgent is. Niet dat ik niet overtuigd ben van de vele luisteraars die de radiozender heeft, maar het is herfstvakantie voor heel wat hogescholen dus buiten die enkele uniefstudenten die nog hun les aan het herhalen zijn zal het nog wel meevallen denk ik.

Rommelkot heeft ons te gast voor een volledig uur waarin we naast enkele nummers ook nog interviews moeten geven en zo. En ik weet nog niet eens de familienamen van mijn nieuwe bandleden. Als dat maar goed komt.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat u bij deze heel hard uitgenodigd bent om live mee te luisteren vanaf 23u. Op deze link kunt u dat streams-gewijs allemaal doen.

Ow en de twitter-hashtag is #epicnicisepicaanhetwezenopradiourgent

(One love for) chi – documentary

Ik had het er in deze al uitgebreid over dat ik de hele uiteenzetting hier niet meer zal doen.

Ondertussen is mijn T-shirt ook toegekomen waarmee ik de moeilijke strijd van Chi toch een beetje (hoe miniem ook) steun. De man heeft mij in mijn jeugd muzikaal zoveel geïnspireerd dat ik er nog steeds heel stil van wordt als ik het hele verhaal nog eens lees.

Zeker nu er een documentaire gemaakt is over zijn strijd en de benefiet acties. Bij het bekijken ervan kwam mijn haar op mijn arm meermaals recht. Zeker bij het begin van het 2de deel wanneer we Chi voor het eerst zien in zijn huidige staat. Vooral als je hem meestal zo gewend bent. Om stil van te worden.

Thierry Segers de nieuwe Mark Knopfler?

Eeklo heeft er zowaar een ster bij. Niemand minder dan Thierry Segers. Dan wel geen idool maar zeker wel een icoon. Amusementswaarde through the roof, posterwaarde net iets minder maar we kunnen er niet allemaal als Matthias Schoenaerts uitzien.

Thierry Segers heeft, zoals elke artiest, een eigen web 0.7 website (herinnert u zich die van Danny Fabry nog?). En zoals dat dan gaat bij web 0.7 websites begint er spontaan en volledig ongewild een wereldhit te spelen. Zonder het goed en wel te beseffen bent u al gigantisch mee aan het shaken na noot 3. Het nummer loopt immers over van de hooks om van de speelse tekst nog maar te zwijgen.

Zo zie je maar dat Mark Knopfler met zijn walk of life al dicht bij een wereldnummer zat maar toch nog dat tikkeltje Thierry-gehalte nodig had om het tot een wereldhit om te buigen.

Ik ga even verder gaan zingen van Sarah en dat ze niet te bedaren is en zo! Allé uppah!

En omdat de vorige keer zijn site ongeveer na een kwart dag al offline was, heb ik het maar op zeker gespeeld en zijn hit in kwestie geript en ge-soundcloud voor u kwestie van niet onnodig op zijn web 0.7 website te moeten kijken.

Het origineel is trouwens van niemand minder dan Yves – Ik schreeuw het van de daken – Segers en klinkt toch net iets toonvaster.

Muziekquiz 2010 – Oplossing

Het is duidelijk dat ik anders naar muziek luister dan de meeste mensen. Als muzikant hoor ik alles in de muziek apart. Ik hoor de baspartij, de gitaarpartij, de drums, … Ergens daartussen hoor ik ook nog wel het geheel maar nooit zonder ook de laagjes te horen.

Als je een muziekquiz dan beperkt tot enkel zo’n laagje wordt het voor de niet laagjes-horenden wel moeilijk. Dat bleek eens te meer af te leiden aan het aantal views op mijn muziekquizfilmpje en het aantal deelnames. Veel van het ene bitter weinig van het andere. Te frustrerend, te uitdagend zelf, te weinig shazamable misschien, te Ultratopperig, te 2010. Wat het ook moge wezen hier zijn de antwoorden:

• Fragment 1: Het beste belgische nummer van 2010 namelijk New Kids In Town van School is cool.
• Fragment 2: Dat die van Far East Movement hard geluisterd hebben naar alors on dance van stromae wordt hiermee wel bewezen. Like a G6 dus dat ongeveer dezelfde riff is als die van Stromae maar een halve toon hoger.
• Fragment 3: Trouwe lezers weten dat ik het nogal heb voor Katy B. On a Mission kon dan ook niet ontbreken in deze quiz.
• Fragment 4: De kerels van the national staan nogal triestig te wezen op een podium. Toch maken ze hele mooie nummers waarvan Bloodbuzz Ohio er zeker eentje is.
• Fragment 5: Naast One van Swedish House Maffia waarschijnlijk de meest gedraaide dansplaat van 2010. Bromance dus van Tim Berg.
• Fragment 6: Best herkenbaar aan het piano-deuntje dat ik op gitaar (achteraf gezien) nogal slecht ingespeeld heb. Het werd gelukkig toch geraden dus blijkbaar herkenbaar genoeg. Sterrenstof van de jeugd van tegenwoordig.
• Fragment 7: Van niets naar een wereldhit in een mum van tijd met zelf een cover in het toch wel leuke Glee (nee niet op 2BE maar op het tinternet quoi!). Cee-Lo Green met Fuck You/Forget You.
• Fragment 8: En het geilste nummer van 2010 mocht ook niet ontbreken in de quiz. Hot-N-fun van NERD feat. Nelly Furtado dus meerbepaald de “hypnotising bassline” uit het nummer.
• Fragment 9: Dat ge veel effecten en een vuile bek nodig hebt om het te maken, aldus Ke$ha. Take it off in een zeer ingetogen versie dus.
• Fragment 10: Nummers van 7 en een halve minuut die hits worden vind ik al bijzonder. Dat het dan nog eens uit nifty Kortrijk komt vind ik nog meer bijzonder. Goose met words dus.

Eeuwige roem gaat uit naar TessVDM en eervolle vermeldingen voor Maarten en Fl1pper. Ik hoop dat ook de niet-deelnemers er van genoten hebben. Ik zeker en vast met het maken wel

En wat had u al dan niet herkend?

Extreem pijnlijk

Gibson gitaren zijn iconisch. Niet alleen voor Angus Young en Slash maar ook voor mij.

Ik heb er zelf 2. Een Gibson Lucille (B.B. King signature) die zo legendarisch is dat er een volledige wikipedia pagina over gemaakt werd en een Les Paul standard. Met die laatste is er vandaag iets extreem pijnlijk gebeurd.

Terwijl de gitaar in zijn staander stond is die namelijk vol op de bek omgevallen. Het resultaat is dat de arm gebroken is zoals u hier kunt zien. Extreem pijnlijk dus en vooral als u weet dat zo’n ding een klein fortuin kost. Gelukkig is hij enkel achteraan gebroken wat betekent dat hij nog wel herstelbaar zal zijn. Als u weet dat ik voor die gitaren vaak beter zorg dan mijn eigen vrouw kunt u wel begrijpen dat het extreem pijnlijk was om de gitaar zo te zien liggen.

U vraagt zich waarschijnlijk wel af hoe die gitaar is kunnen omvallen. Een aantal van jullie begon al voorzichtig mijn lompigheid als oorzaak aan te duiden. Niets is echter minder waar. Ik was heel gewoon in onze bureau (waar de gitaren ook staan) wat aan het computeren toen Lars, nieuwsgierig als hij is, binnenkwam en ook eens wou gitaar spelen met de gekende gevolgen.

Voor u nu denkt dat mijn vrouw 12 weken te vroeg geworpen heeft en onze toekomstige dochter opeens een zoon geworden is. Lars is wel degelijk 1 van onze 2 poezen.

En zeg nu eens eerlijk. Zou u hier nu kwaad kunnen op zijn?

Obscure wereldplaat

Stokjes zijn zo 2006 en gelukkig redelijk uitgestorven. Toch had ik vandaag een idee dat perfect zou zijn voor zo’n stokje.

Ik kreeg het idee toen ik mijn itunes aan het doorbladeren was en ik op een plaat uitkwam die ik al altijd geniaal gevonden had maar die haast door niemand gekend was. Ongekend is ongeliefd. Vandaar dat ik mij wel eens afvroeg wat de meest obscure wereldplaat in u collectie is.

Die van mij is ongetwijfeld commencement van deadsy. Je kunt ze het best omschrijven als prog-80ties-nu-metal-synthdriven-pop maar zelf noemden ze het “undercore”. Ze haalden de mosterd zowel bij de industriele klanken uit de eighties als uit de donkere holten van een type o negatieve en dat allemaal overgoten met gedowntunede gitaren en zelf z-taren. Als je een cover van rush op u plaat plaatst en die nog progressiever kunt doen klinken dan het origineel dan heb je bij mij al gewonnen. Luister maar eens naar hun versie van tom sawyer.

Dat hun zanger/gitarist even tourgitarist was van Cher mogen we hem niet kwalijk nemen want dat is ook gewoon zijn moeder. Greg Allman van the Allman Brothers band is dan weer zijn vader. Zijn eerste gitaar kreeg hij zowaar van KISS bassist Gene Simmons. Bijna werd hij gitarist bij NIN ware het niet dat Robin Finck hem nog net de plaats afsnoepte. Hij besloot dan maar zijn eigen band op te richten. Die moest en zou anders zelf bijna bevreemdend klinken. Daar zijn ze volgens mij toch wel heel hard in geslaagd.

Nu u mijn obscure wereldplaat kent wil ik die van u wel eens ontdekken. Roept u maar.

Muziekquiz 2010

Een defecte pc zorgde ervoor dat deze muziekquiz om het jaar af te sluiten een beetje laat komt.

Kosten nog moeite werden gespaard en na het halen van nieuwe snaren en een gloednieuwe iMac ging ik deze middag aan de slag. De bedoeling was om 10 nummers van 2010 in te spelen die jullie dan van titel en uitvoerder moeten voorzien. Het kan nu wel zijn dat er daar wel een nummertje ingeslopen is dat eigenlijk al in 2009 uitgekomen is maar bon u neut daar al niet over want u hebt wel betere dingen te doen.

Aangezien ik die iMac pas van gisteren heb en ik gewend was met een windows pc te klooien in combinatie met sony vegas moet u mij alvast de lag op de videos vergeven. Mijn logitech cam wou niet werken via adobe premiere dus heb ik alles met photobooth opgenomen wat blijkbaar die lag opleverde. Als iemand mij trouwens hiervoor een oplossing kan geven krijgt die meteen een bonuspunt.

Veel succes.

U kunt deelnemen tot maandag 17 januari 2011 en u kunt wederom enkel eeuwige roem winnen.

Edit: Ondertussen hier de antwoorden te vinden.

Comfortably numb…

… is samen met wish you were here het beste wat Pink Floyd ooit gemaakt heeft. Ze hebben natuurlijk nog pareltjes maar deze steken er voor mij persoonlijk toch ferm bovenuit.

Klassiekers coveren is altijd een beetje gevaarlijk maar soms werkt het echt wel. Denk maar aan de wish you were here versie van Gabriela y Rodrigo (Wie heeft er nog zangers nodig als je publiek hebt?).

Soms loopt het wel eens fout met zo een cover. Of het hier over dove muzikanten gaat laat ik nog in het midden maar dat ze toondoof waren is wel redelijk duidelijk. Comfortably numb compleet gebutchered dat het zeer doet aan de oren.

Gelukkig hebben we nog Dream Theater en Queensrÿche die tonen hoe het wel moet. En ook wel een beetje om de oren te zalven na het aanhoren van vorige versie.

the kids are alright

… en zelf nog meer dan dat!

2 weken geleden komen we toe in ondergesneeuwd Zwevegem bij Kortrijk in een obscuur donkerbruin kot met net nog wel stromend water qua voorziening maar dat was het ook zo ongeveer. Eigenlijk een ruimte gemaakt in een kelder met bijhorend beton en hier en daar wat hout om toch een beetje een café gevoel te krijgen. Graffiti om de boel nog wat kleur te geven want zo zonder ramen en bijgevolg dus enkel kunstlicht was dat ongeveer de enige manier. Kortom de ideale plaats om van metal en hardcore en heel de H8000 bazaar te doen.

Het was eender waar we keken, in elke richting was de gemiddelde leeftijd ongeveer 10 jaar jonger dan die van ons. We’re in Kids country dus. Meerbepaald KAJ kids. Mijn oudere leeftijd en chiro verleden deed me wat argwaan krijgen tot we zagen wat die kids deden.

Eerst had je de kids die het “fest” daar georganiseerd hadden. Met ongeveer geen eigen middelen, van sponsors ook al geen sprake en zonder hulp van buitenaf hebben die gasten dat met verve beter gedaan dan de meeste plaatsten. Als je dan nog eens weet dat het gratis inkom was kan ik alleen nog maar meer respect hebben voor de inzet dat die kerels en kerelinnen daar getoond hebben. Werken met de middelen die ze kregen en er het beste van maken was duidelijk hun motto. DIY en al van die zo-e. Zo was de “backstage” eigenlijk een chauffage ruimte waar ze er toch in slaagden om elke band aan tafel te krijgen met een heerlijke spaghetti voor hun neus. Die laatste levend en vers klaar gemaakt in diezelfde ruimte.

Dan had je nog eens die andere kids die kwamen om te feesten en die daarvoor heel wat sneeuwval hadden moeten trotseren. Dat het ijsbijtend koud was kon hen duidelijk niet deren. Een trui is voor mietjes en show your colour (meestal zwart maar toch) zullen ze gedacht hebben. Bovenal van bewegen krijg je warm. En dat er bewogen werd. Er was geen enkele plaats waar je veilig was om geen vliegende kerel tegen je te krijgen. Ondanks de vele armen en benen die in het rond vlogen was er niemand die de boel moest verzieken. In tegendeel respect en common sense beleefden hoogdagen. Iemand valt… iedereen stopt en helpt die persoon recht… iedereen gaat weer tekeer als weleer. Heerlijk zoiets!

De bands werden van de eerste tot de laatste zo gevoed door het publiek dat elke band niet anders kon dan het beste van zichzelf te geven. Ik heb mij rot geamuseerd en ik weet dat als alle kids op shows zo super gaan zijn als deze, we nog heel lang en heel fijn een underground scene gaan hebben waar we trots op mogen zijn.

En dat ik mij plots oud begin te voelen…