The calling

België moet het al jaren met gedrochten van muziekgroepen en solo artiesten stellen. Platte kak is vaak nog het properste wat je daarvan kunt zeggen.

Flauwe afkooksels van al even flauwe buitenlandse artiesten is wat we hier elke week ultratop bejubelen. Artiesten hebben het sowieso moeilijk de laatste jaren maar blijkbaar staat de formule van het afkoken gelijk aan overleven. Allemaal heel erg jammer te noemen eigenlijk maar wat doe je eraan? Als het verkoopt wil dit zeggen dat er een publiek voor is en die hebben uiteindelijk altijd het laatste woord. Ik word er niet bepaald vrolijk van maar het zij zo.

Geef mij maar de alternatieve scene in al zijn glorie. Kerels en kerelinnen die gewoon doen waar ze goesting in hebben en die zich muzikaal volledig laten leiden door hun ellebogen en niet door wat er hip is. Af en toe krijg je zo ook wel eens een draak van een band voor je neus maar vaak wordt zelf dat nog ruimschoots goedgemaakt door het ongelooflijke en vooral gemeende enthousiasme dat uitgestraald wordt. Die glinster in de ogen van een artiest die zijn ding doet zoals hij of zij het helemaal in zijn of haar hoofd had betekent voor mij meer dan eender welke gouden of platina plaat van die andere soort artiesten.

Het leuke aan heel die scene is ook dat het nogal redelijk self made is. Je hoeft helemaal geen batterij mensen te hebben die lobbyen voor u en die meteen ook de koers voor u bepalen. Neen je werkt zo hard je zelf wilt. Hoe harder je werkt hoe meer je bereikt. Niets gaat vanzelf. Nergens moet je op een break hopen, neen die forceer je door telkens het beste van jezelf te geven. Bloed zweet en tranen. Allemaal heerlijk eerlijk eigenlijk.

Jonge snaken zoals Steak number eight hebben bewezen dat je met alternatieve muziek maar met een heel grote wilskracht er toch kunt geraken. Ik ben dan ook volledig fan van hun laatste single. De clip die erbij hoort is, hoe kon het ook ander, nogal alternatief. Totaal niet geschikt voor de alledaagsheid zoekende medemens. Eigenzinnigheid troef en ze mogen dat gerust zo houden. Oordeel vooral zelf.

 

Rommelkot – de opname

Zo eens live op de radio spelen was een zeer leuke ervaring.

Dat ik opeens nog een interview moest geven was mij niet gezegd maar bon zelf dat hebben we zonder veel probleem doorstaan denk ik.

Hieronder kunt u daar anders zelf over beslissen. Het optreden zelf begint pas na een uur, dus best even laten inladen en vooruit spoelen. Mijn interview kun je dan weer middenin het optreden horen zo rond 1u22.

Ivan L. Moody

Ik had daarnet even last van een epiphony. Neen geen dodgy telecom bedrijf maar effectief een moment waar ik opeens iets besefte wat ik blijkbaar al langer had kunnen inzien.

In 2001 kwam Motograter op de proppen met een nummer op de soundtrack van de remake van The texas chain massacre. Ik was meteen weg van de fantastische zang en hun enige plaat heeft dat jaar meermaals op repeat gestaan. Niet veel later viel de band uit elkaar en vooral voor de geweldige zanger Ivan L. Moody a.k.a. Ghost vond ik het een gemis. Die vent heeft zo’n fantastische stem dat het zeer jammer zou geweest zijn moest hij niet ergens anders aan de bak geraken.

Ik hoorde er echter lang niets meer van tot op het moment dat ik iets te horen kreeg van Ghost Machine. De naam deed me al vermoeden maar toen ik de zang hoorde deed het me meteen denken aan Ivan Moody. Het bleek hier inderdaad om een nieuw project te gaan van hem. Weliswaar zonder groot succes en een serieus stuk rustiger dan Motograter. Brutale screams en zware gitaren waren bijna volledig verdwenen wat de stem van Moody eigenlijk nog meer deed uitkomen.

Nu sinds een aantal jaren terug luister ik nogal vaak naar de band Five Finger Death Punch. Typisch Amerikaanse metal die het een beetje richting de latere Disturbed is gaan zoeken. Ik vond dat ze daar ook een zeer goeie zanger hadden maar na een aantal jaar hun te volgen had ik het nog steeds niet door dat die zanger weer niemand minder was dan Ivan – Ghost – Moody. De epiphony was een feit.

Zo zie je maar dat een zanger een band toch serieus kan omhoog tillen.

Rommelkot

Sommige van jullie weten het al maar naast mijn ene band heb ik er nu nog (tijdelijk) een andere bij.

Het is zeker niet dat ik tijd te veel had maar bon we spelen veel te graag muziek en dat doet een mens zich zoiets aan. Stoïcijns ben ik te werk gegaan om de nummers zo snel mogelijk te leren. Dat laatste was trouwens nodig want vanavond is het voor de eerste keer van optreden geblazen.

Ik had het liever in een rokerig café gezien waar de helft al strontzat is en dus mijn mogelijke nog kleine foutjes niet zou horen. Helaas het zal zonder foutjes moeten zijn want we spelen live op de radio en zo. Ik kan mij nog enigzins troosten dat het live op de radio is op het onchristelijke uur van 23:00 en dat het op radio urgent is. Niet dat ik niet overtuigd ben van de vele luisteraars die de radiozender heeft, maar het is herfstvakantie voor heel wat hogescholen dus buiten die enkele uniefstudenten die nog hun les aan het herhalen zijn zal het nog wel meevallen denk ik.

Rommelkot heeft ons te gast voor een volledig uur waarin we naast enkele nummers ook nog interviews moeten geven en zo. En ik weet nog niet eens de familienamen van mijn nieuwe bandleden. Als dat maar goed komt.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat u bij deze heel hard uitgenodigd bent om live mee te luisteren vanaf 23u. Op deze link kunt u dat streams-gewijs allemaal doen.

Ow en de twitter-hashtag is #epicnicisepicaanhetwezenopradiourgent

Toy Story

Kleine kinderen worden grote kinderen en dat is bij mij niet veel anders.

Ik zag onlangs de super leuke toy stories reeks van James – captain slow – May. Daarin probeerde hij oude vergane speelgoedglories weer nieuw leven in te blazen. Zo was de eerste aflevering er 1 over modelbouw. Daarin wou hij de jeugd weer doen inzien dat eens ongelooflijk hard prutsen met veel te kleine plastiek onderdelen echt wel leuk kan zijn. Na enkele mislukte offensieven besloot hij de grote middelen uit te halen en gewoonweg met enkele kids een spitfire te maken op schaal 1:1 volledig volgens het modelbouw principe. De aflevering kunt u hier bekijken en kan ik u heel hard aanbevelen. Alsook de volledige reeks.

Langs mijn neus weg zei ik tegen mijn vrouw dat ik dat vroeger ook nog gedaan had en niet tegenstaande het proces heel frustrerend was ik dat eigenlijk wel de max vond om uiteindelijk een afgewerkt vliegtuigje, tank, … over te houden. U raadt het al, de dag nadien had ze bij wijze van verrassing een doos gekocht. Die dingen kosten tegenwoordig rond de 10 euro en met toebehoren (lijm, verf, borstels, …) ben je nog geen 40 euro kwijt. Bovendien kun je van die laatste alles nog gebruiken voor volgende modellen.

In mijn eigen huis voelde ik mij opeens de grootste nerd toen ik eraan begon. Eerst nog wat onwennig maar na een tijdje was alle interne schroom voorbij en begon ik meer en meer mijn best te doen om die veel te kleine Franse Mirage 2000C deftig in elkaar te krijgen. Met de tong tegen mijn kaak geplakt (dat schijnt bij mij wonderen te doen voor mijn concentratie – of zoiets :p) lijmde ik de stukken aan elkaar om uiteindelijk een kaal vliegtuigje te krijgen. Nu nog schilderen en het is net dat onderdeel dat mij het meest aanspreekt omdat je daar zo creatief kunt mee omspringen als je zelf wilt.

Nadien nog wat bijgeleverde stickers of decals zoals dat dan heet op (min of meer) de juiste plaatsen bevestigd en klaar was ik.

Tevreden over mijn eerste, maar eigenlijk nog niet voldaan. Zeker toen ik op een modelbouwforum terechtkwam en ik zag wat voor technieken er allemaal konden gebruikt waren om alles nog zoveel mooiere (en preciezer en waarschijnlijk ook frustrerender) af te werken. Ik dus op zoek naar een nieuw model om met de nieuw gewonnen kennis van start te kunnen gaan.

Ik moest en zou de spitfire vinden en na wat winkels gedaan te hebben vond ik hem eindelijk. Gisteren aan begonnen en niet veel verder geraakt dan de eerste onderdelen van de cockpit. Lijmen is er zelf nog niet van gekomen, enkel het schilderen. Met enige trots en op het gevaar af dat ik als ongelooflijke nerd zal bestempeld worden toon ik mijn voorlopig (minieme) resultaat.

Mocht u mij nu wat raar vinden dat ik als volwassen vent vliegtuigjes zit te schilderen denk dan aan de volledig West-Vlaamse wijze woorden van mijn moeder.

Tis beter datn dat doet, dan langs de strate te tjoolen

 

Tiny act of rebellion #2

Self-service restaurants zijn gebaseerd op vertrouwen. Geweldig vind ik dat.

Het klopt dat wij allemaal geen kleine kinderen zijn en wij best wel zelf ons eten en drank kunnen nemen. Zelf ons bestek nemen lukt ook nog wel net. Dat het restaurant daarmee mankracht uitspaart en dat ze meer klanten in 1 keer kunnen bedienen resulteert in goedkopere maaltijden voor de klanten en meer winst voor het restaurant. Win-win dus!

Toch vond ik nog ruimte voor een tiny act of rebellion. Niettegenstaande we op ongeveer 37 plaatsen een item moeten nemen in zo’n self-service restaurant hangt er in ieder restaurant wel ergens een blad onder een bepaald item dat u vertelt hoeveel je er precies van mag meenemen. Dus op 36 plaatsen lukt het ons om ons verstand te gebruiken en niet in een inhalige eikel te veranderen behalve op die ene plaats. Aldus het restaurant.

Een duidelijke vorm van 1 of 2 eikels die het verpest voor de rest. Zo was er waarschijnlijk iemand die het nodig vond om de helft van de servetten-bak te plunderen in het restaurant dat ik onlangs bezocht. Er hing namelijk een blad op dat ons vroeg om slechts 2 servetten per persoon mee te nemen. Dat die servetten ongeveer maar 10 vierkante centimeter groot zijn en ze oplossen in tomatensaus werd hierbij duidelijk niet in rekening gebracht. Bovendien denk ik niet dat het faillissement nakend zou zijn mochten we massaal 3 servetten per persoon beginnen meenemen. Belachelijk vond ik dat dus was het tijd voor een Tiny act of rebellion.

De eerste keer nam ik er met veel bravoure 3. Duidelijk zichtbaar dat het er 3 waren trok ik naar de kassierster. Aangezien ik de regel van de 2 servetten gebroken had, verwachtte ik dat de kassierster mij hier ging op aanspreken. En ik, ik stond opgepept klaar met mijn antwoord! Helaas de kassierster liet mij gewoon zonder meer passeren. Ik dacht de held van de aanschuifrij te worden maar niets bleek minder waar. Teleurstellend droop ik af.

De volgende keer probeerde ik het nog met een stapel van 10 servetten maar ook nu lieten ze mij gewoon passeren. Verdomme toch! Niettegenstaande ik een regel met de voeten aan het treden was voelde ik mij rebelsgewijs nog niet echt voldaan. Ik besloot het nog een laatste keer te proberen en deze keer moest het dan maar op de epic way gebeuren.

Ik dus met 2 servetten in mijn oren en 2 servetten in mijn neus naar de kassa. Ik dacht als het zo niet lukt om hen uit hun kot te lokken dan lukt het nooit meer. Dat ik daarbij ferm over the top ging was een added bonus.

Rekende dat mens niet gewoon af! Ja, ze gaf mij wel een rare blik maar dat was het zo ongeveer. Ofwel dacht ze dat ik tegelijkertijd last had van oorsuizingen en een dubbele bloedneus ofwel was ze volledig getransformeerd in een mindless zombie van de vele plateaus die ze ongetwijfeld al zien passeren had. Ik vrees het laatste!

Kortom als u volgende keer nog naar zo’n restaurant gaat en er hangt een blad dat u maar 2 zoutzakjes mag meenemen per persoon breng dan zeker uw eigen zoutvat mee om te vullen.

Geen kassierster die er zal naar kraaien dat het op uw plateau staat.

 

Nieuw logo en nieuwe look

Wat weeral een nieuwe look? En we waren de vorige nog niet gewoon. Die Nic verandert meer van look dan van inhoud. Zou hij zich niet beter bezig houden met zijn blog te vullen in de plaats dan hem telkens te herschilderen?

Vermoeidheid en bijgevolg dringend nood aan wat vakantie, deadlines die altijd maar net op tijd gehaald worden en eigenlijk vooral wat last van writer’s block. Dat laatste vertaalt zich vooral in massa’s “drafts”. Zo van die dingen waar het idee er wel voor is maar waar de woorden niet willen volgen. Kwestie van dit beest van een blog toch nog alle eer aan te doen dacht ik dat het wel eens tijd werd om hem er iets minder geknutseld te laten uitzien. U nuttig bezig houden heet zo iets.

“Ge moet daar toch al niet te zot voor doen Nic. Wat kan het ons schelen welke achtergrond kleur uw commentaar velden gekregen hebben? Wij lezen dat hier allemaal met RSS want dat is web 2.0, van horen zeggen en zo!”. Ja, ik weet het wel maar toch kan ik het niet laten want ik vind een webdesign dat echt goed in elkaar steekt al bijna even boeiend als de inhoud van de site. Old skool/web 0.7 en zo!

Dat het stukken strakker moest ogen, dat was mijn doel. Het Dandelion theme dan maar genomen omdat het eenvoudig maar er toch relatief pro uitzag. Nu dat ding komt natuurlijk met een aantal standaard dingen die iedereen heeft. Origineel zijn zit hem soms in kleine dingen. Dus ik op zoek naar een nieuw banner/logo. Het oude had zijn tijd gehad en bovendien zou het helemaal niet passen bij de veel strakkere look van het huidige design.

Het idee was om zoals bij de vorige net over the top te gaan qua epicness maar het deze keer wel vet strak te houden. Ik zocht daarom eerder naar een symbool dan naar een volledige banner. De naam zou na het zien van het logo vanzelfsprekend moeten zijn. Mijn talent stopt echter bij het bedenken van zo’n ideeën. Gelukkig is daar mijn lieftallige ega die photoshop en illustrator ferm genoeg onder de knie heeft om mijn wazige ideeën uit te werken. Een combinatie van Batman, Superman en Epicnic a.k.a. het triumviraat van epicness moest het worden.

Zo maakte ze van de schets hiernaast, die duidelijk mijn tekentalenten niet weg steekt, het ongelooflijk epische logo dat u voortaan bij een bezoek aan deze blog zult zien. Leve mijn mevrouw en zo!

Meer dan tevreden ben ik ermee en van het logo trouwens ook.

 

(One love for) chi – documentary

Ik had het er in deze al uitgebreid over dat ik de hele uiteenzetting hier niet meer zal doen.

Ondertussen is mijn T-shirt ook toegekomen waarmee ik de moeilijke strijd van Chi toch een beetje (hoe miniem ook) steun. De man heeft mij in mijn jeugd muzikaal zoveel geïnspireerd dat ik er nog steeds heel stil van wordt als ik het hele verhaal nog eens lees.

Zeker nu er een documentaire gemaakt is over zijn strijd en de benefiet acties. Bij het bekijken ervan kwam mijn haar op mijn arm meermaals recht. Zeker bij het begin van het 2de deel wanneer we Chi voor het eerst zien in zijn huidige staat. Vooral als je hem meestal zo gewend bent. Om stil van te worden.

Winter’s Bone

Wayne’s world, party time, excellent, Alright!!!

Wayne’s world 2 was een redelijke flop maar wayne’s world 1 was zo zwaar absurd en de max dat ik hem waarschijnlijk elvendertig keer bekeken heb en bijgevolg hem van voor naar achteren en terug kan mee zeggen. Bohemian Rhapsody van Queen kan hier nooit meer niet-headbangend beëindigd worden enkel en alleen maar door de epische scène uit deze film.

• No stairway? Denied!
• We’ve got 5000 dollar
• Swing she’s a babe
• She/it will be mine, oh yes, she/it will be mine

En onnoemelijk meer quotes vliegen hier meermaals in het rond. Zo erg zelf dat mijn vriendin, die de film slechts 1 keer megekeken heeft (onder lichte dwang), ook al begint mee te doen onder de noemer “interesses delen voor een betere relatie”.

Dit alles om maar te zeggen dat Mike Myers en Dana Carvey dit weekend terug in hun wayne en garth rol gekropen zijn voor Saterday Night Live en dat ik ze toch wel weer fantastisch vond.

En voor de epicness toch nog even deze

Tiny acts of rebellion

Dat ze in Egypte nogal weten wat rebelleren is werd ons al duidelijk de laatste weken. Als je de toestand daar bekijkt snap ik het eigenlijk ook wel. Zelf zonder regering staan we er in België nog redelijk voor (al is dat best wel relatief te noemen).

Nu een beetje rebellie kan nooit geen kwaad denk ik dan. Rebellie niet in de CCC zin van het woord maar in het even doorbreken van de dagdagelijkse sleur. Iedereen eens wakker maken door iets te doen wat eigenlijk niet hoort maar waar je toch niet echt kunt mee in de problemen geraken. Tiny acts of rebellion dus. Volledig geïnspireerd door Rich Fulcher (mighty boosh fame) zijn boek Tiny acts of rebellion: 97 ways to stick it to the man, ging ik ook op zoek naar bijna onschuldige manieren om even te doen wat eigenlijk niet hoort.

Wat ik er mee wil bereiken? Zeker geen regering omver gooien (als die er zou moeten zijn) maar gewoon even wat fun beleven en while doing ook nog eens wat ongeschreven, algemeen aanvaarde maar eigenlijk onzinnige regels aan mijn laars lappen.

Kwestie van meteen de toon te zetten volgt nu de eerste in een reeks van tiny acts of rebellion:

Je gaat winkelen in de supermarkt en iemand vond het weer een goed idee om zijn of haar losbandig kind, of godbetert kinderen, mee te nemen. Gekrijs, geruzie, ge-in-de-weg-geloop, ge-iedereen-op-de-zenuwen-werken, ge-… is het gevolg. Iedereen kijkt scheef en de ouder(s) in kwestie ziet het allemaal en laat het begaan. “Act casually as if nothing’s wrong” zullen ze denken.

Buiten enkele verdoken boze blikken is er niemand die ook maar iets onderneemt. Het zou onbeleefd zijn om er iets van te zeggen en vele zijn ook gewoon bang dat wanneer je er iets zou van zeggen dat je in de problemen zou komen met de ouders in kwestie. Als ze al niets durven zeggen tegen hun kinderen moet je over dat laatste niet veel zorgen maken me dunkt maar bon ik begrijp die redenering nog wel.

Discussiëren heeft helemaal geen zin dus voel ik mij in zo’n situatie geneigd om te affronteren. Even kind en ouder doen schrikken zodat ze geen weerwoord bieden maar toch wakker schieten en iets aan de situatie doen. Hoe je dat doet? Wel, kordaat roepen “Jurgen, blijf bij je moeder” en casual doorlopen.

Als je geluk hebt dat het kind effectief jurgen heet heb je meteen een voltreffer. Een onbekende die je meteen aanspreekt met je naam maakt immers indruk. De ouder in kwestie zal al even erg onder de indruk zijn. In de meeste gevallen heb je niet met een “Jurgentje” te maken maar zelf dan is het kind zodanig in de war over de verkeerde naam dat de boodschap nog duidelijker zal aankomen. Idem ditto voor de ouder(s). Double whammy fun wordt het pas echt als je dezelfde zin gebruikt tegen een meisje die mee is met hun vader.  Het moet waarschijnlijk niet gezegd worden dat deze zin nog het beste werkt in een drukke gang waar je ergerende medemensen hun boze blikken zonder schroom niet meer wegsteken.

In het slechtste geval dat je toch nog aangesproken wordt op je heroïsche actie kun je ze direct pareren met het onwaarschijnlijke verhaal dat je Gilles de la tourette, ADHD, dyslexie (wat trouwens een verschrikkelijk moeilijk woord is voor iemand met dyslexie) en OCD hebt en je er dus helemaal niets kunt aan doen.

Mocht je geïnspireerd geraken om zelf van “tiny acts” te doen houd het dan vooral niet voor jezelf maar schrijf het uit. Je weet nooit dat we er de wereld kunnen mee verbeteren (of toch even wat minder gewoontjes kunnen maken).

Disclaimer: Al dit met het nodige zout nemen natuurlijk. En voor de Jurgen-s van de wereld: Je mag gerust Nic gebruiken ook