Kasabian – Velociraptor!

Kasabian op pukkelpop was net zoals het hele festival niet echt wat we ervan verwacht hadden. Immens naar uitgekeken om deze band live te zien maar we weten hoe dat uiteindelijk uitgedraaid is. Het ziet er trouwens niet meteen naar uit dat ze dichtbij zullen spelen (Duitsland komt nog het meest in de buurt) dus moeten we ons tevreden stellen met de nieuwe plaat Velociraptor!

Kasabian maakt geen top albums en Velociraptor! is dat opnieuw niet. Kasabian maakt wel top singles en daar staan er gelukkig wel een paar van op Velociraptor! Uiteindelijk is Kasabian vooral een Live beest. Die voorgaande feiten verklaart meteen waarom ze hier maar na 3 platen overgewaaid zijn van over het kanaal. Gelukkig hebben ze met “Fire” en “Where did all the love go” duidelijk gemaakt dat ze eigenlijk een Oasis zijn die wel met hun tijd meewillen.

Velociraptor is terug een plaat met 2 gezichten. Experimentele rock nummers langs de ene kant en redelijk fletse easy listening nummers langs de andere kant. Jammer eigenlijk van dat laatste want ik vind ze altijd op hun best als ze zich volledig laten gaan. Gooi die electronica, oosterse invloeden, volledige strijkorkesten maar allemaal in de mix en laat al de rest gewoon vallen. Live zullen ze dat sowieso doen dus waarom de plaat daarmee opvullen?

1. Let’s Roll Just like We Used To: Een nummer om snel te vergeten. Gelukkig komt daar Days Are Forgotten al aan.
2. Days Are Forgotten: Hoe meer je dit nummer hoort hoe beter het wordt. En ik vond het al een top nummer bij de eerste luisterbeurt. Duidelijk goeie keuze als single
3. Goodbye Kiss: Beatles-esque nummer dat snel vergeten mag worden. Typisch voorbeeld van wat ik een albumvuller vind.
4. La Fee Verte: Zelfde verhaal als vorig nummer. En Lucy in the Sky referenties zijn altijd sketchy
5. Velociraptor!: Eindelijk de Kasabian die we gewend zijn. Gewoon een fun energetisch nummer dat luidkeels live kan meegezongen worden. Tekstueel gaat het over niets en dat zorgt er meteen voor dat het zeker de fun niet in de weg staat. Heersend nummer.
6. Acid Turkish Bath (Shelter From The Storm): De oosterse invloeden op dit terug trage nummer maken het nummer echt af. Eindelijk gaan ze van de rock highway af en zoeken ze de zoveel gezelligere steegjes op.
7. I Hear Voices: De plaat gaat duidelijk in stijgende lijn. Hier gaan ze bijna op z’n Kraftwerks te werk (pun intended). Onder de indruk.
8. Re-wired: Als ze hier geen volgende single van maken dan zijn het grote idioten. Beste nummer van de plaat.
9. Man of Simple Pleasures: Where did All the love go achtig nummer dat heel eenvoudig opgebouwd is maar volledig door stem en strijkers gedragen wordt.
10. Switchblade Smiles: Dit was het eerste nummer dat ik hoorde van de plaat toen die nog in de maak was en ik vond het een zeer vreemd nummer. Nu het een paar keer gehoord te hebben kan ik mij inbeelden dat dit live zeer goed zal bevallen. Het gaat zelf heel sterk de “Club Foot” toer uit maar dan met meer elektronica. Dansplaat, sjans maar, en zo van die dingen.
11. Neon Noon: Een ideale afsluiter van de plaat. Elektronica en rock gaan hier mooi hand in hand en hopelijk onthouden ze voor de volgende plaat om nu voor eens en voor altijd die weg uit te gaan.

51 minuten duurt deze plaat en dat is redelijk lang in de huidige muziekconjunctuur. Hadden ze nu van de eerste 4 nummers enkel Days are forgotten gehouden dan hadden ze nog een plaat van 36 minuten. Weliswaar 36 sterke minuten met Re-wired als absolute hoogmis.

Kortom geen super album maar zoals altijd wel weer een paar super singles.

Machine Head – Unto the locust

29 november staat al met stip in mijn agenda genoteerd. Machine – fucking – Head komt dan naar Vorst wat zoveel wilt betekenen dat ik daar ook zal zijn. In afwachting is er nu ook het nieuwe album Unto the locust.

De opvolger van the blackening dus… Moeilijke opvolger dus als je op de voorgaander al alle registers van het smaakvolle gitaargeweld hebt bovengehaald. Ze kiezen er gelukkig voor om niet the blackening 2 te willen maken. Rob Flynn had het al beloofd om op deze nieuwe de grenzen van hun comfort zone af te tasten en daar zijn ze redelijk in geslaagd. De lijn die je op de blackening terug vond zie je hier helemaal niet terug keren. De 8 nummers zijn zo verschillend in structuur en feeling dat ze me meer doet herinneren aan through the ashes of empires waar machine head ook al very wide ging.

1. I am Hell (Sonate in C#) – Deze grijpt nog even terug naar the blackening en belooft met zijn epic intro alleen al een klassieker.
2. Be Still And Know – De chorus is een beetje flauw als we de gitaar bekijken maar dat wordt volledig overklast door de stem van Rob Flynn en de overweldigende solo die volgt.
3. Locust – Deze track werd een maand of 2 al vrijgegeven en vond ik toen maar mèh. Mijn mening ga ik niet meteen herzien. Je krijgt een middelmatige machine head te horen van een aantal jaren geleden en dat is jammer als je de progressie ziet die de band doormaakte. Geen zo’n “ten ton hammer” nummers meer op de volgende plaat als het even kan!
4. This is the end – De eerste echte bom die vol agressie en guitar-epicness zit. Een trash klassieker in wording die luidkeels zal meegezongen worden in November. Wat een nummer!
5. Darkness Within – Deze track ligt volledig in de lijn met wat ze met descend the shades of night vanop Through The ashes of Empires deden. Een rustig nummer toch stevig genoeg gebracht zonder cheesy te noemen. Samen met This is the end mijn favoriete track van het album.
6. Pearls before The Swine – Typisch machine head geluid zonder zichzelf te herhalen. De fade-out breakdown op het einde doet bij momenten denken aan het einde van davidian en dat kan nooit slecht zijn me dunkt!
7. Who We Are – Machine Head is ooit ontstaan omdat Rob Flynn vond dat het tijd werd om iets te doen aan de overweldigende punk scene in de bay area. Blijkbaar is die afkeur van toen voorbij want dit nummer gaat naast alle kanten voornamelijk de punk toer uit. Het blijft natuurlijk trash maar de punk kant van het genre is hier nog nooit zo hoorbaar geweest op een machine head plaat. Het vreemde is dat het nummer gewoon klopt en een perfecte afsluiter is van Unto The locust.

Een plaat die met een knaller begint dan even afzwakt om vanaf de 2de helft alleen maar in stijgende lijn te gaan. Aanrader dus!

November can’t wait!

Post’it war

“Die van op den hoek is weer bezig” hoor ik mijn buren al zeggen…

Naast al het planking, owling, stocking en sinds kort ook towering bestaat er ook nog zoiets zoals post-it art. Daarbij maak je gebruik van post-its om pixelart te maken. Wat begon als wat geinig tijdverdrijf in de Parijse kantoren, groeide al snel uit tot een ware rage waarbij het ene kantoor het andere begon uit te dagen om altijd maar grotere en betere art te maken. Deze vuist op deze vuist en zo bekom je de taferelen die je kunt terug vinden op post’it war.

Ik werk niet in een kantoor maar ben wel gek van al die 8-bit ongein dus besloot ik een deel buren en overburen uit te dagen. Tot mijn verbazing werd mijn uitdaging ook aangenomen en zo geschiedde dat er in onze straat opeens ook van post’it war wordt gedaan. Dat er een aantal van onze buren en een deel van mijn lezers ons momenteel gek aan het verklaren zijn maakt mij eigenlijk niet veel uit. Ik heb heel wat plezier beleefd aan het maken van mijn pixelart en ik kijk vooral uit naar wat de buren nog in petto hebben.

Zo ziet ons badkamer raam er momenteel uit:

Pukkelpop 2011 – zaterdag

Deel 1? hierzo! Deel2? Hier!

13u00-13u35: Yashin. Lang geleden eens de naam gehoord van deze band toen ze samen met ons op eenzelfde roster stonden om te booken. We hebben nooit samen gespeeld en enkel op basis van hun looks denk ik dat we sowieso niet gingen passen op 1 podium. Onder het mom van never judge a book by it’s cover geven we ze muzikaal toch een kans.

14u25-15u10: …And you will know us by the trail of dead. Deze band bestaat al een triljoen jaar en in die tijd heb ik er al veel van gehoord behalve 1 noot muziek. Dringend eens verandering in brengen dus.

15u15-15u55: Your Demise.  Een jaar of 3 geleden in een achterzaaltje in Oostkamp bij Brugge met deze band samen gespeeld en de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat het maar magertjes was. Waar wij een wall of death konden doen mochten ze al blij zijn als er 10 man overbleef tijdens hun show. Om maar te zeggen dat ze het bij Pukkelpop eigenlijk niet altijd in het buitenland moeten zoeken qua metal/hardcore stuff. Eens benieuwd of ze nu wel weten te overtuigen.

16u35-17u25: The Subs. Ik had graag even nog een stukje van Bleed From Within meegepikt maar ik vrees dat we er dan bij the subs helemaal niet meer bij gaan kunnen. Party hard!

17u45-18u40: Kasabian. Ik ben nogal een naast-de-P.A.-is-wel-genoeg kerel maar hier ga ik toch moeten vooraan staan met mijn mevrouw die helemaal zot is van deze band. Nu als ze Club Foot spelen ben ik ook niet meer stil te houden hoor. Aanrader van de dag!

19u35-20u35: dEUS. Het is dat er echt niets anders is of ik stond er niet. Ik heb een hekel aan dEUS en ik zal dat ook na dit concert blijven hebben maar anders heb ik geen vriendjes om tegen te klagen dat ik het saai vind.

21u35-22u45: The Offspring. Jeugdsentiment tot en met. Ik hoorde dat het nu oude zakken zijn die nog maar een schim zijn van wat ze geweest zijn maar ik zal het eerst met mijn eigen ogen moeten zien voor ik het wil geloven.

22u15-23u05: Fucked up. Nog snel richting shelter hollen om nog een stukje Fucked Up mee te maken. Volgens vele van mijn punk/HC-buddies de punk/HC-band die je moet gezien hebben. Dus de metal in mij even aan de kant schuiven en ze eens een kans geven heet dat dan.

23u50-00u40: Apocalyptica. Dudes who look like ladies met in de verste verten geen zware gitaar te bekennen. Voor u het verkeerde podium uitkiest, deze cello-kerels staan wel degelijk in the shelter. Zolang ze veel Metallica-covers spelen en het geweldige Path brengen ga ik tevreden terug naar huis.

 

 

 

Pukkelpop 2011 – vrijdag

Deel 1? hierzo.

11u55-12u30: Make Do and Mend. Kwestie dat een mens met iets moet beginnen op een voor mij magere festivaldag. De kans is dan ook reëel dat we deze alsnog missen en de geplande brunch wel heel erg uitbreiden.

13u00-13u40: Zebrahead. De wooows en de yeaaaahs zullen welig in het rond gegooid worden tijdens playmate of the year. Hopelijk kan de rest van deze skate punk mij ook bekoren.

13u40-14u20: School is Cool. Al werden ze tijdens hun passage langs de villa hier in Roeselare weggespeeld door Kevin en Mario vond ik ze toch redelijk geweldig en ben ik eens benieuwd naar de rest van hun materiaal.

15u00-15u40: The Hickey Underworld. Na een pint genuttigd te hebben tijdens Zornik ben ik helemaal klaar voor deze Belgische trots. Ik ken ze eigenlijk alleen van hun overdreven geweldige future words. Benieuwd naar de rest.

15u40-16u25: Yellowcard. Deze punkband leerde ik kennen bij hun doorbraak met Ocean Avenue maar echt veel potten hebben ze daarna niet gebroken. In de States is dat even anders want daar zijn ze vaak top of the bill. Ik vrees teleurstelling wegens te Amerikaans maar ga het toch een kans geven.

16u25-17u15: Jonathan Jeremiah. Deze soulfull singer-songwriter heeft momenteel een hit te pakken met Happiness en dat is voor mij genoeg om deze eens een kans te geven.

17u10-17u55: Bouncing Souls. New school 3 akkoorden punk! Ja het bestaat en the bouncing souls brengen het zelf zeer goed. 1 van mijn favoriete bands van toen ik nog als geblondeerde punker door het leven ging. Aanrader voor iedereen die een feestje wil bouwen.

18u10-19u05: Tinie Tempah. Bij grime weet iedereen dat we het over Dizzee Rascal hebben maar eigenlijk kunnen we het al evengoed over Tinie Tempah hebben die dat volgens mij nog zoveel beter kan. Laat u overtuigen in de dance hall. Weet wel dat de grond daar constant zal beven en dat u bij gevolg uw moves mag klaarhouden!

18u45-19u35: No Use For A Name. Nog zo’n band uit mijn punkperiode. Ik was er nooit echt heel wild van maar alles is beter dan nog eens dat gekween van Within Temptation te moeten aanhoren.

19u55-20u40: Flatcat. Even wat drummen om in de wablief tent binnen te geraken zodat ik Flatcat eens aan het werk kan zien. Al mijn kust-buddies dwepen daar altijd mee en ik ken ze eigenlijk amper. Dringend verandering in brengen dus.

20u05-21u05: The Ting Tings. Men zoekt zich een bankje ter hoogte van de special beer stand en zorgt dat hij goed omringd is. Af en toe eens opkijken om te besluiten dat die van the ting tings een hete truffel is en verder drinken. Al hoor ik het haar alweer zeggen dat “hete truffel” niet haar naam is.

22u05-23u35: Eminem. Veel kans dat ik eerst even een stuk Suicidal Tendencies ga kijken om dan even te kijken wat zo’n Eminem met een pukkelpop publiek kan doen. Ik ben er nooit fan van geweest maar kan net zoals iedereen wel de meeste van zijn hits van buiten dus dat zal al bij al nog wel meevallen denk ik…

23u30-00u25: Jamie Woon. Deze trippy klinkende kerel scoort de laatste tijd nogal wat hits met Lady luck en Night air. Als al zijn nummers overvol met hooks zitten als die 2 genoemde belooft het leuk te worden.

00u35-01u35: Deftones. Deze hebben zichzelf al duizend keer heruitgevonden zonder ook maar enigszins hun roots te verloochenen. Chino zit overvol met energie die hij maar al te graag op het publiek overdraagt. Ik draag alvast mijn one love for Chi shirt.

Morgen de zaterdag line-up

 

Pukkelpop 2011 – donderdag

De kleine mag voor 4 dagen naar de grootouders want ma en pa gaan hun jaarlijks ritueel in Kiewit gaan inzetten. Pukkelpop dus. De volgende 3 dagen krijgt u mijn persoonlijke line-up voorgeschoteld met de nodige commentaar. Misschien kan het u helpen om dat ene gaatje nog te vullen of weet u meteen weer waar u niet moet zijn. Kortom u doet er hoe dan ook uw voordeel mee.

12u00-12u35: Title Fight. The Sore Losers hebben volgens mij hun naam niet gestolen. Buiten een redelijke cover van Wicked Game kunnen die mannen mij helemaal niet bekoren dus gaan we even verderop naar Title Fight. Deze Amerikanen zijn voor mij ook onbekend maar na ze even een luisterbeurt te geven ben ik wel overtuigd dat hun rauwe hardcore/punk/emo mij wel zal kunnen bekoren. Of de multiple stagedives op dit vroege uur ook van de partij gaan zijn, laat ik u nog weten.

12u35-13u15: Eliza Doolitle. Omdat het niet ver wandelen is van the Shelter naar de Marquee en bij gebrek aan beter ga ik waarschijnlijk met Dominiek een punt drinken bij deze PLORK (urban dictionary is uw vriend ). Generieke achtergrondmuziek en bier, meer moet ge daar niet achter zoeken.

13u15-13u55: Adept. Zweedse metal die zo uit de states zou kunnen komen. Verwacht geen In Flames maar eerder een Killswitch Engage’ke van deze kerels. Ferm toegankelijk voor de niet zo metal-overtuigde.

13u55-14u35: Fitz & The Tantrums. Deze scoorden een geweldige hit met Moneygrabber en mij enkel baserend op dat nummer durf ik vermoeden dat het daar wel eens een redelijk dansbaar feestje kan worden in de Club.

14u35-15u20: Face to Face. Best te omschrijven als net niet Pennywise en net niet Social Distortion. De main stage zal de helft te groot zijn voor deze punklegendes maar dat zal mij niet deren. Eerst langs de special beer stand en dan pogo away!

15u20-16u05: The wombats. Deze konden mij al eens geheel onverwacht overtuigen bij een vorige passage op pukkelpop. Nu hoop ik dat ze mijn vertrouwen kunnen bevestigen. Let’s dance to customs (of was het joy division?) en jump into the fog zullen alvast luidkeels meegekweend worden door de marquee en in het bijzonder mezelf.

16u05-16u45: Veara. Wat doe je als je het geweldige A day to remember niet kunt strikken? Dan neem je the next best thing in de vorm van Veara. Het zal bij deze echter aangenaam van ver zijn met eens iets om te eten want met al dat weg en weer geloop zou een mens honger krijgen.

17u25-18u25: Skunk Anansie. De jaren ’90 herbeleven doen we dan weer met Skin en de rest op de main stage. Vooral benieuwd om hun bassist aan het werk te zien want met hedonism heeft hij volgens mij de leukste basslijn van het decennia geschreven.

18u30-20u00: Skrillex. Vorig jaar viel mijn eerste bezoek aan de dance hall eigenlijk ongelooflijk mee dat ik mij dit jaar zelf tot in de tot nu toe voor mij onbekende boiler room ga wagen. Skrillex moet daar namelijk draaien en ik ben wel eens benieuwd wat dat gaat geven. Deze kerel is bij mij vooral bekend van zijn dubstep/drum and bass/electronic remixen van metal platen die eigenlijk wonderwel telkens een shot in de roos zijn. Ik ben eens benieuwd of een DJ-set van de man ook dat effect zal hebben.

19u15-20u15: Rise Against. Skrillex zal echter moeten wijken voor Rise against. Meteen 1 van mijn hoofdredenen om naar Kiewit af te zakken. Terwijl de meeste van mijn vrienden ongetwijfeld een feestje tegemoet gaan bij Katy B kan ik deze helden niet missen. Punk met een boodschap en bijzonder hoog meezing gehalte. Main stage materiaal zonder twijfel!

21u10-22u10: Thirty Seconds to Mars. Na een uur eetpauze zit ik met een dilemma. Bij As I lay dying in the shelter kan ik de meeste nummers zowel meezingen als mee-airgitaren maar deze heb ik al 2 keer gezien en telkens wisten ze me niet echt fantastisch te overtuigen. 30 seconds vind ik dan weer zo’n band met vooral middelmatige nummers met hier en daar een uitschuiver. Het zal van het moment afhangen maar voorlopig neig ik meer naar het hoofdpodium.

22u05-23u05: The Streets. Al jaren fan maar nog nooit live aan het werk gezien. Het wordt hun laatste keer waarschijnlijk dus deze mogen we niet missen.

23u00-01u00: Foo Fighters. De vorige keer dat ik Grohl en de zijne zag, liep op de camping onze tent vol met water dat met bakken uit de hemel viel. Niet dat het ons kon deren eigenlijk. 2 uur genieten met, naar ik vermoed, iedereen aanwezig daar.

01u00-02u00: Bring Me The Horizon. Toen ik deze band leerde kennen probeerde ik er zo ver mogelijk van weg te blijven. Dat plan werkte niet en hoe meer ik ze begon te beluisteren hoe meer ik ze begon te appreciëren. Sinds ik ze op de live stream van Graspop zag kan ik wel met zekerheid zeggen dat dit een zeer intens en vooral luid feestje zal worden. Trendy metal maar dan van de ontoegankelijke soort door de zware gitaren en de schreeuwen die uit Oliver Sykes komen. Ik zal op dit uur alvast nog niet gaan slapen want naar het schijnt is dat voor zwakkelingen.

Morgen deel 2.

 

 

Danger Mouse

De man mixt eens the Beatles met Jay-Z, vormt dan een fantastisch duo met Cee Lo Green, levert nadien nog wat produce werk voor onder andere Beck en Gorillaz en nu heeft hij een zeer fijn project lopen met Daniele Luppi.

Het is niet iedereen gegeven om in zoveel verschillende gedaanten telkens muzikaal goud te behalen maar toch slaagt hij er telkens opnieuw in. Persoonlijk vond ik hem met Gnarls Barkley nog het meest geslaagd maar daar wil ik het helemaal niet over hebben. Zijn laatste worp boeit mij op dit moment toch stukken meer. Zo maakte hij samen met meneer Luppi begod een old-skool concept plaat, Rome genaamd. Ik dacht altijd dat conceptplaten alleen maar toegelaten waren voor greenday en een hele zooi eclectisch klinkende obscure 80′s metalbands. Blijkbaar kan het mainstream ook werken.

Producers maken platen, dat is hun job. Zingen daarentegen laten ze liever over aan anderen en op dit album hebben ze dan ook 2 grote namen kunnen strikken. Norah Jones en Jack – ik geef een feest voor mijn scheiding – White hebben hun stem geleend op Rome. Die laatste is verre van een goeie zanger te noemen, en al zeker niet als je dat vergelijkt met Norah Jones, maar toch past hij stukken beter in de nummers dan misses Jones. Dat bewijst vooral de huidige single. Two against one heeft het onder andere van de stem van Jack White en ook van een ongelooflijke hook in de chorus. Zo een hook die je heel de dag bij blijft en je te pas en te onpas neuriet dat je er zelf een beetje ambetant van wordt. Oordeel vooral zelf…

Die hook bleef mij echter achtervolgen en meestal wil dat zeggen dat ik het nog van ergens ken. Van way back zelf bleek toen ik het eindelijk, licht autistisch als ik ben, gevonden had. 150 jaar geleden schreef Edvard Grieg dit stuk…

Er zitten slechts 12 noten in Westerse muziek dus belachelijk gedoe over plagiaat zul je van mij niet horen. Neen, integendeel ik vind het geweldig hoe, bewust of onbewust laat ik volledig in het midden, dat stukje hier in een heel andere vorm terug werkt en een instant herkenbaar doch origineel nummer kan teweeg brengen.

That’s some good songwriting right there. En dan heb ik nog niets gezegd over de lyrics.

No stairway, denied!

Kijk dat ik het nogal heb voor de hardwerkende artiest mag ondertussen geweten zijn. Dat die heel vaak in het donkere hol genomen worden door hun entourage ligt me vaak nogal zwaar op de maag.

Wat blijkt nu? Ze leren het maar niet die mannen van de industrie des muziek. Blijkbaar gaan ze er nu resoluut voor de gitaar tablatuur uit de wereld te bannen. Althans dat proberen ze. Zo wou ik daarnet nog eens voor de triljoenste keer stairway to heaven proberen te verkrachten, toen bleek dat deze in mijn land geblokkeerd wordt (via ultimate-guitar.com).

This tablature contains content from a third party publisher and has
been blocked by the Music Publishers Association in your country.

Wel de Music publishers association heeft weer geen clue hoe het moet. Denken ze nu echt dat ze die oude Hal Leonard boeken nog gaan verslijten door de guitartabs te blokkeren? Tegenwoordig zijn die boeken duf en oudbollig. Al 10 jaar is er het Franse Arobas music die het geweldige guitar pro uitbrengt (en ondertussen al aan versie 6 zit) waarmee je tablatuur kunt maken maar ook kunt afspelen (in old skool midi of new school RSE). Op deze manier kun je perfect even James Hetfield muten en zelf zijn gitaarstukken meespelen met Kirk, Lars en Robert. Als je nog niet helemaal de “chops” van James hebt (met al zijn down-picking ook altijd) kun je gewoon het tempo naar beneden halen en geleidelijk aan terug versnellen tot het punt dat je arm uit de kom schiet.

Allemaal geweldig interessant voor de aspirant muzikant die zich wil bijscholen met de songs van zijn idolen. “Neen!” zegt de muziek industrie. Als je wilt muziek spelen moet je maar je eigen deuntjes uitvinden want die van ons mogen enkel beluisterd worden nadat u er teveel geld voor betaald hebt (die onnodige entourage weet u wel). Speel ze niet na en schrijf ze zeker niet uit! Laat u dus vooral niet inspireren door geweldige muzikanten want voor je het weet haal je het dan zelf in je hoofd om ook een geweldige artiest te worden en dat zou nefast zijn voor de industrie. Mensen die hun talent willen bijschaven moeten we weren want die zouden enkel de boel verzieken en het niveau te veel omhoog helpen.

Wayne zei het al in 1992: “No stairway, Denied”. Triestig eigenlijk.

PS: Wie nog van stairway wil doen (in guitar pro formaat): Hierzo!

 

In de muzikale richting

Met overschot aan trots meld ik u dat ik ongeveer 2 weken geleden papa geworden ben van een flinke dochter, Fien.

Aangezien het mijn eerste nakomeling is, word ik geconfronteerd met allerhande nieuwe zaken. Nu de vrees dat het “zorgen voor” stroef zou lopen, u weet wel geen ervaring en zo, was eigenlijk compleet onnodig. Blijkbaar zit het “zorgen voor” nogal redelijk instinctief in ons ingebakken. Hierdoor lijkt alles zo goed als van het spreekwoordelijke leien dakje te gaan. Gelukkig maar.

Nu dat het hier allemaal al een beetje begint te vlotten mijmer je toch wat weg naar wat ons nog te wachten staat. De wereld van ons dochter bestaat voor het moment enkel uit ons 2′en en occasioneel eens een verloren gelopen familielid of kennis. Kortom er staat haar nog heel wat te wachten. En vooral de rol die wij daarin gaan spelen houdt mij bezig.

Ik vraag mij af welke invloed wij eigenlijk hebben. Ik zou het namelijk super vinden moest mijn dochter iets van muziek gaan doen. Dit zonder dat ik haar wil pushen laat staan verplichten. Maar toch valt het me op dat al het gekozen speelgoed tot nu toe nogal muzikaal van aard is. Ik denk dat we sowieso of we het nu willen of niet een invloed zullen hebben op de interesses van ons kind. Heel ons huis ruikt gewoon naar muziek dus ontkomen kan ze er niet aan. Bovendien kregen we van zowel mijn ouders als mijn schoonouders onlangs ook al muzikale kado’s. Zo kreeg Fien van mijn schoonouders dit fijne boek met kinderliedjes volledig met de gitaarakkoorden erbij. Van mijn ouders kreeg ze gisteren dan weer haar eerste (mini-)gitaar (zie foto).

Ik vrees ervoor dat ze gedoemd (alhoewel :p) zal zijn om een muzikale virtuoos te worden.

Trouwens als ze dat niet wordt kan ze de papa ook nooit teleurstellen door lesbisch te worden. Dan mag ik meteen de vrees dat er hier ooit van die lelijke dax’en, apprilia’s en/of (diepe zucht) camino’s voor de deur gaan staan wegbergen. Om van hun eigenaars, mottige puisterige en van blokjes voorziene teenagers, nog niet te spreken.

Karel Geraerts

Naar aanleiding van dit artikel vond ik deze wel toepasselijk.

Voor de rest vind ik het wel triestig dat een man als Geraerts, waarvoor ik als Anderlecht supporter toch sympathie heb, op zo’n manier zijn carrière bij Club zie beëindigen. De nieuwe manager wil zich duidelijk spierballend laten gelden, daarbij vergeten dat hij met mensen aan het werken is en dat er nog zoiets bestaat als dialoog.

Waar is de tijd van de duivenmelker waarmee ze nog prijzen wonnen? Duidelijk ver weg.