Kasabian – Velociraptor!

Kasabian op pukkelpop was net zoals het hele festival niet echt wat we ervan verwacht hadden. Immens naar uitgekeken om deze band live te zien maar we weten hoe dat uiteindelijk uitgedraaid is. Het ziet er trouwens niet meteen naar uit dat ze dichtbij zullen spelen (Duitsland komt nog het meest in de buurt) dus moeten we ons tevreden stellen met de nieuwe plaat Velociraptor!

Kasabian maakt geen top albums en Velociraptor! is dat opnieuw niet. Kasabian maakt wel top singles en daar staan er gelukkig wel een paar van op Velociraptor! Uiteindelijk is Kasabian vooral een Live beest. Die voorgaande feiten verklaart meteen waarom ze hier maar na 3 platen overgewaaid zijn van over het kanaal. Gelukkig hebben ze met “Fire” en “Where did all the love go” duidelijk gemaakt dat ze eigenlijk een Oasis zijn die wel met hun tijd meewillen.

Velociraptor is terug een plaat met 2 gezichten. Experimentele rock nummers langs de ene kant en redelijk fletse easy listening nummers langs de andere kant. Jammer eigenlijk van dat laatste want ik vind ze altijd op hun best als ze zich volledig laten gaan. Gooi die electronica, oosterse invloeden, volledige strijkorkesten maar allemaal in de mix en laat al de rest gewoon vallen. Live zullen ze dat sowieso doen dus waarom de plaat daarmee opvullen?

1. Let’s Roll Just like We Used To: Een nummer om snel te vergeten. Gelukkig komt daar Days Are Forgotten al aan.
2. Days Are Forgotten: Hoe meer je dit nummer hoort hoe beter het wordt. En ik vond het al een top nummer bij de eerste luisterbeurt. Duidelijk goeie keuze als single
3. Goodbye Kiss: Beatles-esque nummer dat snel vergeten mag worden. Typisch voorbeeld van wat ik een albumvuller vind.
4. La Fee Verte: Zelfde verhaal als vorig nummer. En Lucy in the Sky referenties zijn altijd sketchy
5. Velociraptor!: Eindelijk de Kasabian die we gewend zijn. Gewoon een fun energetisch nummer dat luidkeels live kan meegezongen worden. Tekstueel gaat het over niets en dat zorgt er meteen voor dat het zeker de fun niet in de weg staat. Heersend nummer.
6. Acid Turkish Bath (Shelter From The Storm): De oosterse invloeden op dit terug trage nummer maken het nummer echt af. Eindelijk gaan ze van de rock highway af en zoeken ze de zoveel gezelligere steegjes op.
7. I Hear Voices: De plaat gaat duidelijk in stijgende lijn. Hier gaan ze bijna op z’n Kraftwerks te werk (pun intended). Onder de indruk.
8. Re-wired: Als ze hier geen volgende single van maken dan zijn het grote idioten. Beste nummer van de plaat.
9. Man of Simple Pleasures: Where did All the love go achtig nummer dat heel eenvoudig opgebouwd is maar volledig door stem en strijkers gedragen wordt.
10. Switchblade Smiles: Dit was het eerste nummer dat ik hoorde van de plaat toen die nog in de maak was en ik vond het een zeer vreemd nummer. Nu het een paar keer gehoord te hebben kan ik mij inbeelden dat dit live zeer goed zal bevallen. Het gaat zelf heel sterk de “Club Foot” toer uit maar dan met meer elektronica. Dansplaat, sjans maar, en zo van die dingen.
11. Neon Noon: Een ideale afsluiter van de plaat. Elektronica en rock gaan hier mooi hand in hand en hopelijk onthouden ze voor de volgende plaat om nu voor eens en voor altijd die weg uit te gaan.

51 minuten duurt deze plaat en dat is redelijk lang in de huidige muziekconjunctuur. Hadden ze nu van de eerste 4 nummers enkel Days are forgotten gehouden dan hadden ze nog een plaat van 36 minuten. Weliswaar 36 sterke minuten met Re-wired als absolute hoogmis.

Kortom geen super album maar zoals altijd wel weer een paar super singles.