Machine Head – Unto the locust

29 november staat al met stip in mijn agenda genoteerd. Machine – fucking – Head komt dan naar Vorst wat zoveel wilt betekenen dat ik daar ook zal zijn. In afwachting is er nu ook het nieuwe album Unto the locust.

De opvolger van the blackening dus… Moeilijke opvolger dus als je op de voorgaander al alle registers van het smaakvolle gitaargeweld hebt bovengehaald. Ze kiezen er gelukkig voor om niet the blackening 2 te willen maken. Rob Flynn had het al beloofd om op deze nieuwe de grenzen van hun comfort zone af te tasten en daar zijn ze redelijk in geslaagd. De lijn die je op de blackening terug vond zie je hier helemaal niet terug keren. De 8 nummers zijn zo verschillend in structuur en feeling dat ze me meer doet herinneren aan through the ashes of empires waar machine head ook al very wide ging.

1. I am Hell (Sonate in C#) – Deze grijpt nog even terug naar the blackening en belooft met zijn epic intro alleen al een klassieker.
2. Be Still And Know – De chorus is een beetje flauw als we de gitaar bekijken maar dat wordt volledig overklast door de stem van Rob Flynn en de overweldigende solo die volgt.
3. Locust – Deze track werd een maand of 2 al vrijgegeven en vond ik toen maar mèh. Mijn mening ga ik niet meteen herzien. Je krijgt een middelmatige machine head te horen van een aantal jaren geleden en dat is jammer als je de progressie ziet die de band doormaakte. Geen zo’n “ten ton hammer” nummers meer op de volgende plaat als het even kan!
4. This is the end – De eerste echte bom die vol agressie en guitar-epicness zit. Een trash klassieker in wording die luidkeels zal meegezongen worden in November. Wat een nummer!
5. Darkness Within – Deze track ligt volledig in de lijn met wat ze met descend the shades of night vanop Through The ashes of Empires deden. Een rustig nummer toch stevig genoeg gebracht zonder cheesy te noemen. Samen met This is the end mijn favoriete track van het album.
6. Pearls before The Swine – Typisch machine head geluid zonder zichzelf te herhalen. De fade-out breakdown op het einde doet bij momenten denken aan het einde van davidian en dat kan nooit slecht zijn me dunkt!
7. Who We Are – Machine Head is ooit ontstaan omdat Rob Flynn vond dat het tijd werd om iets te doen aan de overweldigende punk scene in de bay area. Blijkbaar is die afkeur van toen voorbij want dit nummer gaat naast alle kanten voornamelijk de punk toer uit. Het blijft natuurlijk trash maar de punk kant van het genre is hier nog nooit zo hoorbaar geweest op een machine head plaat. Het vreemde is dat het nummer gewoon klopt en een perfecte afsluiter is van Unto The locust.

Een plaat die met een knaller begint dan even afzwakt om vanaf de 2de helft alleen maar in stijgende lijn te gaan. Aanrader dus!

November can’t wait!