Kasabian – Velociraptor!

Kasabian op pukkelpop was net zoals het hele festival niet echt wat we ervan verwacht hadden. Immens naar uitgekeken om deze band live te zien maar we weten hoe dat uiteindelijk uitgedraaid is. Het ziet er trouwens niet meteen naar uit dat ze dichtbij zullen spelen (Duitsland komt nog het meest in de buurt) dus moeten we ons tevreden stellen met de nieuwe plaat Velociraptor!

Kasabian maakt geen top albums en Velociraptor! is dat opnieuw niet. Kasabian maakt wel top singles en daar staan er gelukkig wel een paar van op Velociraptor! Uiteindelijk is Kasabian vooral een Live beest. Die voorgaande feiten verklaart meteen waarom ze hier maar na 3 platen overgewaaid zijn van over het kanaal. Gelukkig hebben ze met “Fire” en “Where did all the love go” duidelijk gemaakt dat ze eigenlijk een Oasis zijn die wel met hun tijd meewillen.

Velociraptor is terug een plaat met 2 gezichten. Experimentele rock nummers langs de ene kant en redelijk fletse easy listening nummers langs de andere kant. Jammer eigenlijk van dat laatste want ik vind ze altijd op hun best als ze zich volledig laten gaan. Gooi die electronica, oosterse invloeden, volledige strijkorkesten maar allemaal in de mix en laat al de rest gewoon vallen. Live zullen ze dat sowieso doen dus waarom de plaat daarmee opvullen?

1. Let’s Roll Just like We Used To: Een nummer om snel te vergeten. Gelukkig komt daar Days Are Forgotten al aan.
2. Days Are Forgotten: Hoe meer je dit nummer hoort hoe beter het wordt. En ik vond het al een top nummer bij de eerste luisterbeurt. Duidelijk goeie keuze als single
3. Goodbye Kiss: Beatles-esque nummer dat snel vergeten mag worden. Typisch voorbeeld van wat ik een albumvuller vind.
4. La Fee Verte: Zelfde verhaal als vorig nummer. En Lucy in the Sky referenties zijn altijd sketchy
5. Velociraptor!: Eindelijk de Kasabian die we gewend zijn. Gewoon een fun energetisch nummer dat luidkeels live kan meegezongen worden. Tekstueel gaat het over niets en dat zorgt er meteen voor dat het zeker de fun niet in de weg staat. Heersend nummer.
6. Acid Turkish Bath (Shelter From The Storm): De oosterse invloeden op dit terug trage nummer maken het nummer echt af. Eindelijk gaan ze van de rock highway af en zoeken ze de zoveel gezelligere steegjes op.
7. I Hear Voices: De plaat gaat duidelijk in stijgende lijn. Hier gaan ze bijna op z’n Kraftwerks te werk (pun intended). Onder de indruk.
8. Re-wired: Als ze hier geen volgende single van maken dan zijn het grote idioten. Beste nummer van de plaat.
9. Man of Simple Pleasures: Where did All the love go achtig nummer dat heel eenvoudig opgebouwd is maar volledig door stem en strijkers gedragen wordt.
10. Switchblade Smiles: Dit was het eerste nummer dat ik hoorde van de plaat toen die nog in de maak was en ik vond het een zeer vreemd nummer. Nu het een paar keer gehoord te hebben kan ik mij inbeelden dat dit live zeer goed zal bevallen. Het gaat zelf heel sterk de “Club Foot” toer uit maar dan met meer elektronica. Dansplaat, sjans maar, en zo van die dingen.
11. Neon Noon: Een ideale afsluiter van de plaat. Elektronica en rock gaan hier mooi hand in hand en hopelijk onthouden ze voor de volgende plaat om nu voor eens en voor altijd die weg uit te gaan.

51 minuten duurt deze plaat en dat is redelijk lang in de huidige muziekconjunctuur. Hadden ze nu van de eerste 4 nummers enkel Days are forgotten gehouden dan hadden ze nog een plaat van 36 minuten. Weliswaar 36 sterke minuten met Re-wired als absolute hoogmis.

Kortom geen super album maar zoals altijd wel weer een paar super singles.

Machine Head – Unto the locust

29 november staat al met stip in mijn agenda genoteerd. Machine – fucking – Head komt dan naar Vorst wat zoveel wilt betekenen dat ik daar ook zal zijn. In afwachting is er nu ook het nieuwe album Unto the locust.

De opvolger van the blackening dus… Moeilijke opvolger dus als je op de voorgaander al alle registers van het smaakvolle gitaargeweld hebt bovengehaald. Ze kiezen er gelukkig voor om niet the blackening 2 te willen maken. Rob Flynn had het al beloofd om op deze nieuwe de grenzen van hun comfort zone af te tasten en daar zijn ze redelijk in geslaagd. De lijn die je op de blackening terug vond zie je hier helemaal niet terug keren. De 8 nummers zijn zo verschillend in structuur en feeling dat ze me meer doet herinneren aan through the ashes of empires waar machine head ook al very wide ging.

1. I am Hell (Sonate in C#) – Deze grijpt nog even terug naar the blackening en belooft met zijn epic intro alleen al een klassieker.
2. Be Still And Know – De chorus is een beetje flauw als we de gitaar bekijken maar dat wordt volledig overklast door de stem van Rob Flynn en de overweldigende solo die volgt.
3. Locust – Deze track werd een maand of 2 al vrijgegeven en vond ik toen maar mèh. Mijn mening ga ik niet meteen herzien. Je krijgt een middelmatige machine head te horen van een aantal jaren geleden en dat is jammer als je de progressie ziet die de band doormaakte. Geen zo’n “ten ton hammer” nummers meer op de volgende plaat als het even kan!
4. This is the end – De eerste echte bom die vol agressie en guitar-epicness zit. Een trash klassieker in wording die luidkeels zal meegezongen worden in November. Wat een nummer!
5. Darkness Within – Deze track ligt volledig in de lijn met wat ze met descend the shades of night vanop Through The ashes of Empires deden. Een rustig nummer toch stevig genoeg gebracht zonder cheesy te noemen. Samen met This is the end mijn favoriete track van het album.
6. Pearls before The Swine – Typisch machine head geluid zonder zichzelf te herhalen. De fade-out breakdown op het einde doet bij momenten denken aan het einde van davidian en dat kan nooit slecht zijn me dunkt!
7. Who We Are – Machine Head is ooit ontstaan omdat Rob Flynn vond dat het tijd werd om iets te doen aan de overweldigende punk scene in de bay area. Blijkbaar is die afkeur van toen voorbij want dit nummer gaat naast alle kanten voornamelijk de punk toer uit. Het blijft natuurlijk trash maar de punk kant van het genre is hier nog nooit zo hoorbaar geweest op een machine head plaat. Het vreemde is dat het nummer gewoon klopt en een perfecte afsluiter is van Unto The locust.

Een plaat die met een knaller begint dan even afzwakt om vanaf de 2de helft alleen maar in stijgende lijn te gaan. Aanrader dus!

November can’t wait!

Post’it war

“Die van op den hoek is weer bezig” hoor ik mijn buren al zeggen…

Naast al het planking, owling, stocking en sinds kort ook towering bestaat er ook nog zoiets zoals post-it art. Daarbij maak je gebruik van post-its om pixelart te maken. Wat begon als wat geinig tijdverdrijf in de Parijse kantoren, groeide al snel uit tot een ware rage waarbij het ene kantoor het andere begon uit te dagen om altijd maar grotere en betere art te maken. Deze vuist op deze vuist en zo bekom je de taferelen die je kunt terug vinden op post’it war.

Ik werk niet in een kantoor maar ben wel gek van al die 8-bit ongein dus besloot ik een deel buren en overburen uit te dagen. Tot mijn verbazing werd mijn uitdaging ook aangenomen en zo geschiedde dat er in onze straat opeens ook van post’it war wordt gedaan. Dat er een aantal van onze buren en een deel van mijn lezers ons momenteel gek aan het verklaren zijn maakt mij eigenlijk niet veel uit. Ik heb heel wat plezier beleefd aan het maken van mijn pixelart en ik kijk vooral uit naar wat de buren nog in petto hebben.

Zo ziet ons badkamer raam er momenteel uit:

Pukkelpop 2011 – zaterdag

Deel 1? hierzo! Deel2? Hier!

13u00-13u35: Yashin. Lang geleden eens de naam gehoord van deze band toen ze samen met ons op eenzelfde roster stonden om te booken. We hebben nooit samen gespeeld en enkel op basis van hun looks denk ik dat we sowieso niet gingen passen op 1 podium. Onder het mom van never judge a book by it’s cover geven we ze muzikaal toch een kans.

14u25-15u10: …And you will know us by the trail of dead. Deze band bestaat al een triljoen jaar en in die tijd heb ik er al veel van gehoord behalve 1 noot muziek. Dringend eens verandering in brengen dus.

15u15-15u55: Your Demise.  Een jaar of 3 geleden in een achterzaaltje in Oostkamp bij Brugge met deze band samen gespeeld en de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat het maar magertjes was. Waar wij een wall of death konden doen mochten ze al blij zijn als er 10 man overbleef tijdens hun show. Om maar te zeggen dat ze het bij Pukkelpop eigenlijk niet altijd in het buitenland moeten zoeken qua metal/hardcore stuff. Eens benieuwd of ze nu wel weten te overtuigen.

16u35-17u25: The Subs. Ik had graag even nog een stukje van Bleed From Within meegepikt maar ik vrees dat we er dan bij the subs helemaal niet meer bij gaan kunnen. Party hard!

17u45-18u40: Kasabian. Ik ben nogal een naast-de-P.A.-is-wel-genoeg kerel maar hier ga ik toch moeten vooraan staan met mijn mevrouw die helemaal zot is van deze band. Nu als ze Club Foot spelen ben ik ook niet meer stil te houden hoor. Aanrader van de dag!

19u35-20u35: dEUS. Het is dat er echt niets anders is of ik stond er niet. Ik heb een hekel aan dEUS en ik zal dat ook na dit concert blijven hebben maar anders heb ik geen vriendjes om tegen te klagen dat ik het saai vind.

21u35-22u45: The Offspring. Jeugdsentiment tot en met. Ik hoorde dat het nu oude zakken zijn die nog maar een schim zijn van wat ze geweest zijn maar ik zal het eerst met mijn eigen ogen moeten zien voor ik het wil geloven.

22u15-23u05: Fucked up. Nog snel richting shelter hollen om nog een stukje Fucked Up mee te maken. Volgens vele van mijn punk/HC-buddies de punk/HC-band die je moet gezien hebben. Dus de metal in mij even aan de kant schuiven en ze eens een kans geven heet dat dan.

23u50-00u40: Apocalyptica. Dudes who look like ladies met in de verste verten geen zware gitaar te bekennen. Voor u het verkeerde podium uitkiest, deze cello-kerels staan wel degelijk in the shelter. Zolang ze veel Metallica-covers spelen en het geweldige Path brengen ga ik tevreden terug naar huis.

 

 

 

Pukkelpop 2011 – vrijdag

Deel 1? hierzo.

11u55-12u30: Make Do and Mend. Kwestie dat een mens met iets moet beginnen op een voor mij magere festivaldag. De kans is dan ook reëel dat we deze alsnog missen en de geplande brunch wel heel erg uitbreiden.

13u00-13u40: Zebrahead. De wooows en de yeaaaahs zullen welig in het rond gegooid worden tijdens playmate of the year. Hopelijk kan de rest van deze skate punk mij ook bekoren.

13u40-14u20: School is Cool. Al werden ze tijdens hun passage langs de villa hier in Roeselare weggespeeld door Kevin en Mario vond ik ze toch redelijk geweldig en ben ik eens benieuwd naar de rest van hun materiaal.

15u00-15u40: The Hickey Underworld. Na een pint genuttigd te hebben tijdens Zornik ben ik helemaal klaar voor deze Belgische trots. Ik ken ze eigenlijk alleen van hun overdreven geweldige future words. Benieuwd naar de rest.

15u40-16u25: Yellowcard. Deze punkband leerde ik kennen bij hun doorbraak met Ocean Avenue maar echt veel potten hebben ze daarna niet gebroken. In de States is dat even anders want daar zijn ze vaak top of the bill. Ik vrees teleurstelling wegens te Amerikaans maar ga het toch een kans geven.

16u25-17u15: Jonathan Jeremiah. Deze soulfull singer-songwriter heeft momenteel een hit te pakken met Happiness en dat is voor mij genoeg om deze eens een kans te geven.

17u10-17u55: Bouncing Souls. New school 3 akkoorden punk! Ja het bestaat en the bouncing souls brengen het zelf zeer goed. 1 van mijn favoriete bands van toen ik nog als geblondeerde punker door het leven ging. Aanrader voor iedereen die een feestje wil bouwen.

18u10-19u05: Tinie Tempah. Bij grime weet iedereen dat we het over Dizzee Rascal hebben maar eigenlijk kunnen we het al evengoed over Tinie Tempah hebben die dat volgens mij nog zoveel beter kan. Laat u overtuigen in de dance hall. Weet wel dat de grond daar constant zal beven en dat u bij gevolg uw moves mag klaarhouden!

18u45-19u35: No Use For A Name. Nog zo’n band uit mijn punkperiode. Ik was er nooit echt heel wild van maar alles is beter dan nog eens dat gekween van Within Temptation te moeten aanhoren.

19u55-20u40: Flatcat. Even wat drummen om in de wablief tent binnen te geraken zodat ik Flatcat eens aan het werk kan zien. Al mijn kust-buddies dwepen daar altijd mee en ik ken ze eigenlijk amper. Dringend verandering in brengen dus.

20u05-21u05: The Ting Tings. Men zoekt zich een bankje ter hoogte van de special beer stand en zorgt dat hij goed omringd is. Af en toe eens opkijken om te besluiten dat die van the ting tings een hete truffel is en verder drinken. Al hoor ik het haar alweer zeggen dat “hete truffel” niet haar naam is.

22u05-23u35: Eminem. Veel kans dat ik eerst even een stuk Suicidal Tendencies ga kijken om dan even te kijken wat zo’n Eminem met een pukkelpop publiek kan doen. Ik ben er nooit fan van geweest maar kan net zoals iedereen wel de meeste van zijn hits van buiten dus dat zal al bij al nog wel meevallen denk ik…

23u30-00u25: Jamie Woon. Deze trippy klinkende kerel scoort de laatste tijd nogal wat hits met Lady luck en Night air. Als al zijn nummers overvol met hooks zitten als die 2 genoemde belooft het leuk te worden.

00u35-01u35: Deftones. Deze hebben zichzelf al duizend keer heruitgevonden zonder ook maar enigszins hun roots te verloochenen. Chino zit overvol met energie die hij maar al te graag op het publiek overdraagt. Ik draag alvast mijn one love for Chi shirt.

Morgen de zaterdag line-up